Warning: strtotime(): It is not safe to rely on the system's timezone settings. You are *required* to use the date.timezone setting or the date_default_timezone_set() function. In case you used any of those methods and you are still getting this warning, you most likely misspelled the timezone identifier. We selected the timezone 'UTC' for now, but please set date.timezone to select your timezone. in /home/vhosts/stander.info/httpdocs/libraries/joomla/utilities/date.php on line 56

Warning: date(): It is not safe to rely on the system's timezone settings. You are *required* to use the date.timezone setting or the date_default_timezone_set() function. In case you used any of those methods and you are still getting this warning, you most likely misspelled the timezone identifier. We selected the timezone 'UTC' for now, but please set date.timezone to select your timezone. in /home/vhosts/stander.info/httpdocs/libraries/joomla/utilities/date.php on line 198

Prutscoureur mag niet meesprinten in het toneelstukje

Door: Thijs Zonneveld
2-8-13 - 10:17
column Thijs Zonneveld, columnist AD Sportwereld © Pim Ras.

En trouwens, er zijn altijd renners die stiekem door de afspraak heen fietsen: mannen die 'per ongeluk' meespringen met de beslissende slag en daarna nét even te hard op kop rijden. Zo was er jaren geleden een renner (niveau: pelotonvulling) die op kop reed met twee Italianen, onder wie de toenmalige topsprinter Alessandro Petacchi. Een paar rondjes, meer niet.
Thijs Zonneveld

Avond na avond hetzelfde rondje. Vier keer linksaf, over de streep, en dan weer vier keer linksaf. Langs het lunapark en de botsautootjes, waar het ruikt naar suikerspinnen, door de bocht waar die dronken malloten staan, via de steentjes bij het gemeentehuis en langs de speaker die om de drie minuten 'Daarrrrrrrrr zijn ze weerrrrrrr!!!' in zijn microfoon schreeuwt.

Boxmeer. Stiphout. De Acht van Chaam. Wateringen. Heerlen. Steenwijk. Tiel. De Draai van de Kaai. Surhuisterveen. Maastricht. Oostvoorne. Maarheeze. Zevenbergen. Emmen. Het houdt niet op: er is elke dag wel ergens een criterium waar een pelotonnetje wielrenners zich door de frikadellucht trapt.

Er zijn twee soorten criteriums. Je hebt cowboykoersen waar volwassen mannen van alle niveaus elkaar de hekken in rijden voor een droge worst of een premie van anderhalve euro, en je hebt na-Tour-criteriums met daarin vedettes en pelotonvulling.

Op het eerste gezicht lijken die wedstrijdjes op elkaar, maar dat is slechts schijn. Na-Tour-criteriums vallen niet in de categorie wielrennen; ze passen beter onder het kopje ProWrestling. De renners zijn acteurs die een vooraf geschreven scenario volgen.

Vóór het criterium staan de nummers één, twee en drie al vast: er circuleert een briefje in de kleedkamer met de uitslag erop, of er komt iemand van de organisatie langs die vertelt hoe het podium eruitziet. Soms is het scenario van de koers van start tot finish uitgedacht: renners krijgen te horen wie er in welke ronde demarreert, hoe lang ze vooruit blijven en hoe de beslissende slag valt. In de koers ziet De Regelaar (een renner die al meefietst sinds de Steentijd) erop toe dat het ook daadwerkelijk gebeurt zoals het was afgesproken.

Het klinkt nogal nep, zo'n toneelstuk, maar eigenlijk is het wel logisch. De renners willen elkaar niet avond na avond naar de filistijnen rijden, de organisatie wil de grootste (lees: duurste) naam op de erelijst, en het publiek vindt het allang best als ze Bau en Lau van dichtbij zien.

Want laten we wel zijn: het is nogal bijzonder, al die fietsende vedetten die langs de lokale groenteboer en het postkantoor denderen. Als er op het trapveldje om de hoek een voetbalwedstrijdje wordt georganiseerd waarin Lionel Messi, Cristiano Ronaldo en Robin van Persie een uurtje met een balletje goochelen, dan is de uitslag ook niet belangrijk.


En trouwens, er zijn altijd renners die stiekem door de afspraak heen fietsen: mannen die 'per ongeluk' meespringen met de beslissende slag en daarna nét even te hard op kop rijden. Zo was er jaren geleden een renner (niveau: pelotonvulling) die op kop reed met twee Italianen, onder wie de toenmalige topsprinter Alessandro Petacchi. Een paar rondjes, meer niet.

Maar tijdens die paar rondjes werd er gebeld voor een premiesprint: een keuken, inclusief Amerikaanse koelkast, combimagnetron, sapcentrifuge en een afwasmachine. Die keuken was uiteraard bedoeld voor Petacchi: de keukenboer wilde liever handje schudden met een Italiaanse raket dan met een dertien-in-het-dozijn-houtjetouwtjerenner.

Maar de Italianen letten niet niet op. Ze hoorden de bel niet, en het verhaal over de keuken met afwasmachine ontging ze ook. De prutscoureur besloot er stiekem van te profiteren. Een paar honderd meter voor de premiesprint ging hij ervandoor. Hij won. Een halfuur lang dacht hij dat hij een keuken had gewonnen, maar het enige dat hij na afloop kreeg was een uitbrander van de organisatie. De keuken met afwasmachine bestond helemaal niet, de premiesprint was nep.

Ik was nog steeds af met de hand.

weeronline

Advertenties

Nieuws & Foto's