Warning: strtotime(): It is not safe to rely on the system's timezone settings. You are *required* to use the date.timezone setting or the date_default_timezone_set() function. In case you used any of those methods and you are still getting this warning, you most likely misspelled the timezone identifier. We selected the timezone 'UTC' for now, but please set date.timezone to select your timezone. in /home/vhosts/stander.info/httpdocs/libraries/joomla/utilities/date.php on line 56

Warning: date(): It is not safe to rely on the system's timezone settings. You are *required* to use the date.timezone setting or the date_default_timezone_set() function. In case you used any of those methods and you are still getting this warning, you most likely misspelled the timezone identifier. We selected the timezone 'UTC' for now, but please set date.timezone to select your timezone. in /home/vhosts/stander.info/httpdocs/libraries/joomla/utilities/date.php on line 198

Verslag nightride Bergen-op-Zoom

Verslag nightride Bergen-op-Zoom (StrammerMax)

Op vrijdagavond na de gewone dagtaak nog wat voorbereidingen moeten doen voor de maandag en daarna een kop soep en een paar boterhammen verorberd. Via de lokale wegen huiswaarts gereden om niet het risico te lopen op de snelweg in een mogelijke file terecht te komen. Maar dat kost me al snel drie kwartier! Fietspak aan en bike op de drager gezet en met de auto naar de Stayokay in Bergen-op-Zoom gereden. Deze jeugdherberg is gelegen midden de bossen op de grens van de bossen van Zoomland en deze van Wouwse Plantage. Met de fiets er naartoe had gekund, maar is toch al goed voor 25 km enkel en via een aantal zeer lange donkere wegen en dat zag ik na een stresserende week niet meer zitten. Een parkeerplek gevonden op een strook gras naast het bos in de Boslustweg en ik bleek vlak bij de Stayokay te staan. Ik had me de dag voordien nog met m’n schuilnaam ingeschreven via de site van de Mellowbikers en mijn naam stond onderaan de lijst. We kregen een Mellowbikers-armbandje en een polsbandje met een noodnummer mee. De hele inschrijving was zo te zien in handen van de vrouwen van de clubleden die me nog meedeelden dat de fiets na de rit in de bewaakte parking naast de Stayokay kon geplaatst worden. Het was op voorhand geweten dat de lange route van 48 km bestond uit het twee keren rijden van het uitgepijlde traject. Want ook in Nederland mag niet zo maar overal gereden worden en zijn vele bossen ’s nachts verboden gebied, zodat een langer traject voorlopig nog niet tot de mogelijkheden behoort. Ook al tellen de Mellowbikers een plaatselijke bosbeheerder in hun rangen die mogelijk wel hier of daar wat zou kunnen forceren!

Daar zal niemand een probleem van gemaakt hebben. Ik ken fervente nachtrijders die elke nightride twee keren na elkaar rijden. Wie de kans had om vanaf 19.00 u te vertrekken kon daardoor het eerste deel van de rit nog bij schemerlicht rijden en zo kennis maken met de bosrijke omgeving om daarna de rit nog eens over te doen in het donker. Omdat je voor de lange route slechts tot 20.00 u kon starten, zat de 48 km er voor mij niet meer in en nam ik me voor om de rit rustig uit te rijden. Ik was moe en meer hoefde het op een vrijdagavond beslist niet te zijn. Om 20.30 u op weg in het zog van de Weetabix-boys, enkele met elkaar bevriende mountainbikers uit de omgeving van waar ik woon. Ik dook samen met een andere deelnemer het bospaadje tegenover de Stayokay in. Gedurende de eerste anderhalve kilometer reed ik door een soort parkdomein en voorbij enkele totempalen, om daarna woester bossen in te duiken. De bodem in de bossen was vrij nat, maar het rijden bleef goed doenbaar zonder zich te pletter te hoeven trappen. Dat het geen droge rit ging worden was te verwachten na de regen die gedurende de vorige nacht gevallen was. De temperatuur was aangenaam, een frisse wind woei me tegemoet en nam de zorgen van de afgelopen week met zich mee. Ik voelde me heropleven als na een verkwikkende douche. Deze keer een douche met boslucht op een herfstavond. Het deed me deugd van hier in de bossen te kunnen komen rijden en ik was tevreden dat ik naar hier gekomen was. Ik zag heuveltjes en bultjes opdoemen in het licht van m’n lampen. Wat soms een raar gevoel geeft, want door de schaduw van de bulten zit wat erna komt in het donker verborgen en maak je een duik in het onbekende. Het was ook geregeld uitkijken voor wortels. Na een stevige bult dook ik via een smal pad weer tussen de bomen. Na een tijdje alleen gereden te hebben staken twee bikers me op zo’n heuvelachtig bospaadje voorbij. Omstreeks 3 km kwam ik even uit de bossen tevoorschijn en ging het een meer open gebied in, een soort van heidelandschap. De paadjes waren er zanderig met diepe bandensporen van de voorgangers. Maar door de gevallen regen was het anders losse zand wat vaster komen te liggen, zodat je er gemakkelijk rijdend door kon komen. Als het droog weer is zal het daar andere koek zijn. Dat is trouwens één van de redenen waarom in deze streek in het zuiden van Nederland in de zomer geen georganiseerde tochten zijn. Ooit kwam de zee tot hier en liet een zanderig duinengebied achter. De paden met los zand zijn in de zomer op sommige plekken quasi onberijdbaar. Tijdens het doorkruisen van deze open plek met heideplantjes naast het paadje kon je kijken naar de sterren aan een onbewolkte hemel. Daarna volgden enkele lange bosdreven over nat zand waarbij een aantal plassen en meer modderige stroken konden ontweken worden. Ik zag tussen de bomen achter me de felle lichtjes van een groepje naderen. Op bijna 5 km staken Lies en Richard uit Roosendaal me samen met een aantal andere rijders, zo’n tien in totaal, voorbij. Lies moet wel blij geweest zijn van mij gespot te hebben, te horen aan de kracht waarmee mijn schuilnaam werd uitgeroepen. Nu de winterperiode weer voor de deur staat zal ik hen, en ook de andere fervente rijders uit mijn contreien langs weerszijden van de grens tussen België en Nederland, weer eens meer tegenkomen. Zeker wanneer de toertochten in eigen streek weer terugkomen en de lokale speeltuin weer open gaat. Bergen-op-Zoom is daarvan de opener en zondag is er een gloednieuwe toertocht vanuit Hoogerheide. Na 6 km trof ik vele heuveltjes op smalle paadjes en kon ik in de verte het geluid van de snelweg horen. Ik vermoed de A12 die vanuit het noorden van Antwerpen naar Bergen-op-Zoom voert. Licht van bikers deed de donkere bossen even oplichten en een groepje van vijf rijders stak me voorbij. Er volgde een smal pad dat zich tussen de stammen van dennenbomen doorheen het bos slingerde. Hier kon je de dennenbossen nog echt ruiken. Van 7 tot 8 km reed ik naast vermoedelijk de snelweg, zo niet, dan toch een drukke verkeersweg. Maar door het in Nederland gebruikte asfalt veroorzaakt een snelweg hier minder geluidsoverlast dan bij ons in België. De weg was omwille van een strook bomen nauwelijks te zien. Het smalle paadje dat evenwijdig met de weg liep was puur genieten met bultjes en een aantal wortels om te overwinnen. Door het lage groen bleef wat komen ging tot op het laatste moment verborgen voor de rijder. Er stonden een paar plassen waar ik door moest, waarbij een grote tot op het allerlaatste moment in het duister verborgen bleef. Op een volgend tussen de bomen slingerend paadje hield ik even halt, waarbij een voorbijstekende eenzame biker me vroeg of alles in orde was. Geen problemen! Ik reed verder door de schier eindeloze bossen om op 9 km twee seingevers te treffen wiens fluojasjes reflecteerden in het licht van m’n helmlamp. Ze stonden op de plek waar de route op een rijweg doorheen het bos kwam en er even een kort stukje over het naastliggende fietspad diende gereden te worden. Weer de bossen in waar er net zoals eerder veel paddenstoelen te zien waren langsheen de randen van de paden. Aangepikt bij twee bikers die me voorbij staken en hun tocht net zoals ik op een rustig tempo reden. Eventjes ging het door een meer gehavend stukje bos. Om na nog enkele bospaden in het zog van dit duo de rustplaats met bevoorrading te bereiken op 12 km van de start. Op een open plekje in het bos en voorzien van licht door een stroomaggregaat. Daar stond ook Paul Dun, mij bekend van het Nederlandse forum en één van de Mellowbikers van het eerste uur, toen ze nog geen officiële mountainbikeclub waren. Een energiereep en een chocoprince doorgespoeld met een bekertje sportdrank. Er kwamen nog twee bikers toe en aan de modderspatten in hun gezicht te zien waren dat de echten die overal over en doorheen gaan. Ze waren vanuit Wageningen naar hier afgezakt. Even opzoeken op internet leert me dat deze plek op 132 km van Bergen-op-Zoom gelegen is. Nu ja, ik rijd ook vaak tot ver van huis om elders te gaan rijden en zo andere streken te ontdekken. Na de stop weer de bossen in om de volgende leuke paden te treffen. Rond 14 km voerde een pad me doorheen zeer hoog gras dat het licht van m’n lampen weerkaatste en het smalle paadje aan het zicht onttrok. Het gaf een speciaal effect van daar zo in het donker door te rijden. Nog verder tijdens de tocht zou ik nog zo’n gelijkaardig pad treffen. Omstreeks 16 km volgde de tocht even het traject van de groene vaste route. Het wordt tijd dat ik de vaste routes in Bergen-op-Zoom eens met een bezoek vereer. Ze liggen op een boogscheut van de voordeur en ze zijn beslist de moeite waard. Ik heb heel mijn leven ten noorden van Antwerpen gewoond en nooit geweten dat er aan de andere kant van de grens zo’n prachtige streek te vinden was. Pas toen ik een zestal jaren geleden met biken begon heb ik kennis gemaakt met de omgeving van de zogenaamde Brabantse Wal, wat met de Kalmthoutse Heide samen één prachtig bos- en heidegebied vormt. Rond 18 km hoor ik langs beide kanten geritsel in het struikgewas onder de bomen en meen aan mijn linkerkant beweging te zien in het bos. Dat zullen wel reeën geweest zijn. Het deed me denken aan een onlangs gelezen uitspraak. Bij daglicht blijkt een monster soms de schaduw van een vlinder. Dat is nog altijd beter dan andersom! Bij nacht blijkt een vlinder vaak de schaduw van een monster! Monsters zullen er in deze donkere bossen niet huizen. Ze zijn anders het gedroomde decor voor een halloweenrit. Die staan er weer aan te komen! Een tweetal keren kreeg ik in de verte nog lichtjes van bikers te zien, vermoedelijk van het duo waarmee ik samen de bevoorrading had bereikt. En soms zag ik het flitsen van een flash. Er was een fotograaf op het parcours, maar ik heb hem niet te zien gekregen. Zowel op 18 als op 19,5 km trof ik seingevers die waarschuwden voor betonnen paaltjes die goed gemarkeerd waren door ze met rood-wit lint te omwikkelen. Telkens reden we dan een klein stukje langsheen een straat. Vierhonderd meter verder reed ik voorbij de langsheen een zandweg eenzaam in de bossen gelegen manège en ruitersportschool Molenzicht. Een boswerktuig dat tegenover de manège geparkeerd stond kon het ergste doen vermoeden. Boswerkzaamheden en bomenkap op een naast de manège gelegen perceel hadden het pad in een zompige modderpoel herschapen. Achteraf zou Viperworldcup me weten te vertellen dat dit stuk toch niet uit het parcours gehaald werd, omdat het anders de rit met een aantal kilometers had ingekort. En iedereen kan altijd doen zoals ik om de fiets te sparen en zich niet murw te hoeven trappen: honderd meter modderwandelen. De wegen door het bos leidden me vervolgens naar een meer open plek waar ik even halt hield voor een sanitaire stop, vermits het einde van de rit naderde. De laatste kilometers voerden me nog door een mooi loofbos waar de grond zo stilaan bruin begon te kleuren door de gevallen herfstbladeren. De dagen beginnen fel te korten, de zomer is voorbij. Omstreeks 23 km trof ik nog twee seingevers die aan hun post een aantal tuinfakkels hadden opgesteld om de bikers te wijzen op het feit dat ze een rijweg op moesten. Na even deze asfaltbaan gevolgd te hebben bereikte ik via een stukje open heide na 25 km weer het terrein van de Stayokay. Toen ik m’n bike aan de dames aan de bewaakte parking had toevertrouwd, kwam ik op weg naar de kantine Oddlaw tegen in het gezelschap van een man die ik aan de pauze had gezien. Even tijd gemaakt voor een babbel met de voorzitter van de Mellowbikers en lid van het eerste uur. Hij was tevreden met de opkomst van iets meer dan 200 nachtrijders. De nachtrit kon gecombineerd worden met een overnachting in de Stayokay en een rit op zaterdag onder leiding van enkele clubleden. Maar door het afhaken van twee grotere groepen bleven er niet veel gegadigden voor de zaterdagrit over. Er was zelfs een barbecue op zaterdag na de rit voor de liefhebbers. Zelf rijd ik niet graag een niet-uitgezette tocht wegens te traag. Ik kan geen 50 km achter anderen aan jagen. Helaas, ik had het ook liever anders gewild. Binnen het gezelschap van MTBiker from Berendrecht, Dennis, Jan en Rubber-12 opgezocht. De Weetabix-boys genoten ook nog van een glas, evenals Lies, Richard en hun gezelschap. Een tijd staan babbelen met Dorretje van de Mellowbikers, volgens zijn zeggen een groep van bevriende dertigers die elkaar daar hebben leren kennen of bijvoorbeeld ook omdat hun kinderen samen school lopen. Een gezellige bende, zo veel is duidelijk. Ook Jinba Ittai was komen rijden en bleef er met een bikemaat overnachten om op zaterdag met de fiets weer huiswaarts te bollen. LeoV even te zien gekregen. Hij is ons vorig jaar zelfs komen helpen bij het uitpijlen van onze eigenste nachtrit. En eindelijk weet ik dan wat die mannen in Nederland met “de kabouter staat al klaar” bedoelen. Dat is simpelweg een La Chouffe! Blijkbaar lusten ze dat Belgische bier daar wel! Ik heb er dan ook meteen maar eentje gedronken. De Mellowbikers steken hun ziel en veel energie in het op poten zetten van hun jaarlijkse nightride. Van het maken van flyers, het bekendmaken van hun club en evenement op het Nederlandse forum, het laten maken van polsbandjes en tot hun samenwerking met de Stayokay toe. Met daarbovenop een zorgvuldig uitgewerkt parcours van de hand van Viperworldcup en uitgezet met nette duidelijke fluorescerende pijltjes die goed zichtbaar zijn in de donkere bossen. Als biker word je er hartelijk onthaald en heb je direct het gevoel van er welkom te zijn. Een initiatief door en voor bikers met als gemeenschappelijke passie het rijden met de mountainbike en om anderen te laten kennismaken met de streek waarin zij wonen. Warm aanbevolen om hier eens te komen rijden! Met de herinnering aan deze nachtrit en na het weerzien van de joviale Nederlanders aan de andere kant van de grens, kijk ik al uit naar de mooie toertochten die in onze eigen streek in het verschiet liggen. En hoop ik van de andere fervente rijders die in deze regio langs beide kanten van de grens wonen weer op mijn pad of na de rit te ontmoeten.

StrammerMax

This content has been locked. You can no longer post any comment.

weeronline

Advertenties

Nieuws & Foto's