Warning: strtotime(): It is not safe to rely on the system's timezone settings. You are *required* to use the date.timezone setting or the date_default_timezone_set() function. In case you used any of those methods and you are still getting this warning, you most likely misspelled the timezone identifier. We selected the timezone 'UTC' for now, but please set date.timezone to select your timezone. in /home/vhosts/stander.info/httpdocs/libraries/joomla/utilities/date.php on line 56

Warning: date(): It is not safe to rely on the system's timezone settings. You are *required* to use the date.timezone setting or the date_default_timezone_set() function. In case you used any of those methods and you are still getting this warning, you most likely misspelled the timezone identifier. We selected the timezone 'UTC' for now, but please set date.timezone to select your timezone. in /home/vhosts/stander.info/httpdocs/libraries/joomla/utilities/date.php on line 198

Toertocht te Woensdrecht (StrammerMax)

Op zondag weer vroeg uit de veren, want ik was zinnens om van thuis uit met de bike de grens over te steken en naar Woensdrecht te rijden, een rit goed voor 23 km enkel, om daar de toertocht te rijden die bekend staat als één van de mooisten uit onze streek. Omdat het nog donker was, m’n helmlamp gemonteerd en dan de weg op over landelijke paden richting Stabroek om via het Ravenhof de Putseweg in Nederland te bereiken. Daar is het zalig rijden over de metersbrede fietspaden. Alles was nog rustig. Drie wagens met Belgisch kenteken en beladen met bikes reden voorbij. Even voor het restaurant Jagersrust, aan het rondpunt met de afslag naar Huijbergen, staken me twee bikers voorbij. Aan het rondpunt hingen pijltjes voor de tocht! In Hoogerheide verbood een verkeersbord me als fietser van verder de hoofdweg te volgen. Mijn gebrekkig richtinggevoel zei me van naar links af te slaan. Verderop zag ik een seingever staan en kon ik de weg vragen. Hij stuurde me terug van waar ik kwam. Ik moest Hoogerheide in en daarna links de straat in onder een brug. Van daar af kende ik weer de weg en spoedig was ik bij het café met de bizarre naam “Non Plus Ultra” na een rit van een dik uur. “Tot hier en niet verder”, want verderop ligt inderdaad een niemandsland richting de Schelde. Ondanks het feit dat m’n bike pas gereviseerd was, had ik weer last met het doorslaan van de ketting bij het schakelen, iets wat me tijdens de rit parten bleef spelen. Maar het ergerlijke gekraak van de ketting heeft m’n rit toch niet weten te vergallen, ook al had het voor gevolg dat ik hier en daar een voet aan de grond diende te zetten. Rubber-12 en Sik waren er ook. En ik kreeg nog een clubmakker te zien aan de start. Dus maar snel vertrokken, want die twee zouden me spoedig weten in te halen.

 

Om 9.00 u op pad, samen met nog heel wat andere vertrekkers. Eerst kwam het klassieke stukje door de open velden. Nu lag alles poederdroog, maar bij nat weer kan dit hier soms een echte zooi zijn. Er stond wel een zeer stevige wind, waar ik tijdens de heenrit gelukkig niet te veel tegenkanting van had gekregen. Clubmaat Sammy stak me voorbij. Een kleine file van bikers deed vermoeden dat het “gevaarlijke dropke” nabij was. Daar ligt op een smal paadje een dikke wortel met daarachter een hoogteverschil van een halve meter. Over het erf van een boerderij, naar rechts een straat in en na nog een stuk veldweg zagen we voor ons de eerste “berg” liggen. Aan de voet ervan stonden een paar bikers stil in het gezelschap van enkele meerijdende kinderen. De eerste hoogteverschillen zorgden er voor dat de groep deelnemers meteen goed uit elkaar werd getrokken. Het traject van de tocht voerde ons door het eerste bos over deze uit de kluiten gewassen heuvel. Ik passeerde de seingever die me daarnet de juiste weg naar de start had gewezen. Het pad ging over in een smalle track die tussen de rand van het bos en een prikkeldraad loopt. Om even het bos in te duiken over een golvende track en daarna de prikkeldraad weer op te zoeken. De beek waar je bij vorige edities door diende te rijden stond nu droog. De bike kreeg wel een ferme snok toen ik hem over de smalle betonnen buis die in de greppel ligt loodste. Maar de schok werd netjes opgevangen door de veringen. Na nog een dropke door een volgende greppel volgde de splitsing tussen de beide afstanden.

Paden en tracks door de bossen werden ons deel. Na tien kilometer werd ik ingehaald door Rubber-12 en Sik. De ondergrond werd zanderig en de aanblik van de omgeving deed me vermoeden dat we in de richting van de Volksabdij Onze-Lieve-Vrouw-Ter-Duinen in Ossendrecht reden. Daarbij passeerden we het midden in de bossen gelegen Mollercollege waar een nieuwe vleugel in aanbouw was. De top van een zanderige heuvel met een uit de kluiten gewassen wortel was de verzamelplaats van bikers die het niet tot boven gehaald hadden. Ter hoogte van de Volksabdij kwamen we uit de bossen tevoorschijn om het rondpunt aan restaurant Jagersrust op te rijden, beveiligd door twee seingevers die de bikers tegenhielden tot de weg vrij was. Het tellertje tikte 17 km af. Het fietspad op langs de baan naar Huijbergen om even verderop de singletrack op te gaan die evenwijdig loopt met de weg, gevolgd door weer een stukje fietspad. Aan de overzijde van de weg zag ik m’n clubmakker Sammy weer passeren. Hij had de lus in Huijbergen reeds achter de rug. Net voor het centrum van de gemeente ging het dan naar rechts een veldweg in en keerden we min of meer op onze stappen terug om zo de ingang van de Staartse Duinen met de gelijknamige kampeerplaats te bereiken. De Staartse Duinen herbergen een aantal stevige zanderige heuvels die de biker tot een ferm klimmetje verplichten. De minder geoefende biker voor me kreeg het zwaar te verduren en de helling en het losse zand dwongen hem tot afstappen.

Het was nog druk op de tracks in de bossen. Gewoonlijk vertrek ik later en is de grote meute al voorbij. Het was leuk om eens niet alleen te fietsen en deel uit te maken van de gelijkgezinden die zich op deze zondag kwamen uitleven in de bossen. En met wat goede wil en wederzijds begrip kon je zelfs op smalle tracks een gaatje vinden om snellere jongens te laten passeren. De lucht bleef jammer genoeg grijs en er stond een stevige wind. Ik herkende stukken die we ook tijdens de toertocht vanuit Halsteren hadden aangedaan vorige zondag. Ik reed een hele tijd in het spoor van een duo vrouwen in een fluogeel pak van de fietsclub Van Trier uit Kalmthout. Net voor de bevoorrading, op zo’n 27 km na de start, kregen we nog een aantal mooie zandbergen voor de wielen. Eens terug op een asfaltbaantje gekomen, werd ik ingehaald door een biker met een beenprothese. Hij droeg een pak van Pijnen Race. Of hoe zelfs het moeten missen van een been een kranige kerel niet van de fiets weghoudt.

De rustplaats kwam op 28 km en stond zoals vorig jaar aan het kruispunt van de Weg naar Wouw en de Overbergseweg. Er stonden wafels, granenkoeken, thee en sportdrank op het menu. Voor de onfortuinlijken was er ook een fietsenmaker present. Ik vond het vreemd dat twee mannen met meer dan gewone belangstelling in mijn richting keken. En dan viel mijn eurocent! Sommigen nemen de lamp op m’n helm wel eens voor een camera! Zij zullen toch lang op YouTube moeten zoeken naar het filmpje waar ze hopen in te zien te zijn! Ik werd aangesproken door Gerard Butter, mij bekend van het Nederlandse forum. Ik heb Gerard ooit nog eens gezien na een toertocht in een stokoude danszaal achter een café in Essen-Wildert. Maar dat was een zeer vluchtige ontmoeting en al bijna een jaar geleden (27 februari 2011). En de tegenpartij heeft het altijd makkelijk om mij te spotten. Er rijden namelijk niet veel pannenkoeken rond met een papegaai op hun pak. De frisse wind nodigde niet uit om lang aan de stop te blijven staan. En een boogscheut verder wenkten reeds de zandbergen en de bossen. Wat een mooie heuvelige streek in dit vlakke land.

Via een smal paadje ging het weer de bossen in en reden we door een prachtige omgeving. Gedurende het tweede deel van de trip kreeg ik het gezelschap van een vrouw op een cyclocrossfiets. Ze droeg een vestje in geel en groen. Ze reed gezwind over de paadjes. Alleen een aantal afdalingen over zanderige paadjes met een aantal hoogteverschillen door wortels, betrouwde ze blijkbaar niet goed met haar fiets. Rond 31 km bereikten we het pad dat naast de afrastering van de vlieghaven van Woensdrecht ligt. Het pad mondt uit in een zanderige vlakte waarbij je pal naast de lichten die de aanloop tot de landingsbanen markeren, rijdt. Daar is het wat stompen geblazen door het losse zand. We waren toen 35 km onderweg. Volgde weer een track naast de afrastering, maar één van een meer gehavend kaliber met een aantal putten en bulten. Maar bij dit droge weer vormden die geen enkel probleem. Bij nat weer moet je daar toch beter uitkijken. Het tellertje klokte zo’n 41 km af toen we ook nog geparkeerde vliegtuigen te zien kregen. Daarna bereikten we weer de meer bewoonde wereld ter hoogte van de Antwerpsestraatweg. De Steenstraat bood letterlijk veel tegenwind.

Tijdens de laatste kilometers kregen we naast de Antwerpsestraatweg nog een mooi stukje bos voorgeschoteld waar over een aantal heuveltjes een soort van crossparcours was uitgezet. Tijdens de vorige editie reden we hier ook door dit bos, maar toen was het ritje korter voor zover ik me het herinner. Nu werd er meer uitgehaald alvorens een punt achter de toer te zetten. Traditiegetrouw eindigde deze via het asfaltwegeltje, pal naast de snelweg, waar je in dit kale land dient op te tornen tegen de wind, alhoewel dit vandaag nog meeviel. En het eerste gebouw dat je dan tegenkomt is het café Non Plus Ultra.

Dat zat nog tjokvol bikers. Een aantal Nederlanders moeten teleurstellen die hoopten zich nadien in een filmpje terug te kunnen zien! Het is nogal moeilijk van filmpjes op te nemen met een lamp! Grappig eigenlijk van vast te stellen welk effect het zien van zo’n lamp kan teweeg brengen. Zoals de biker die bij het passeren vriendelijk lachte en zwaaide! Hij zoekt nu nog vergeefs op het wereldwijde web! Sik was vermoedelijk al weer naar huis vertrokken. Rubber, die ik bij het ingaan van het laatste bos aan de Antwerpsestraatweg nog gezien had toen hij daar even het noorden kwijt was, had het gezelschap van Enigma en diens maats opgezocht. Intussen galmde de olijke hoempapamuziek jolig uit de boxen: heb je even voor mij en comment ça va, comme si, comme si, comme ça. Nederlanders lurkten er kommetjes snert. Ik vermoed dat deze dikke erwtensoep met spek, samen met pindakaas, appelcake en Koninginnedag tot hun nationale folklore behoort! Uiteindelijk toch een plekje naast den Rubber kunnen bemachtigen. Ik zag de biker binnenkomen die ik vorige zondag nog in Halsteren gezien had en die ik in m’n verhaaltje vermeld had! Ik ben dus niet de enige die de toeren in deze streek afschuimt! Na nog een glas en een babbel weerklonk de roep van het thuisfront en de gedachte dat ik ’s avonds nog uitzonderlijk op een zondag naar het werk moest voor een paar uurtjes. Net zoals vorig jaar trouwens! Dus om 13.15 u afscheid genomen. Op de terugweg niet al te veel last gehad van de stevige wind. Via de Putseweg, het Ravenhof in het Moretusbos, De Neus en het Elzenbos in Stabroek weer naar huis gebold, de hele rit goed voor 92 km. Ik moet goed in vorm geweest zijn vandaag, want ondanks de haperende versnellingen en de krakende ketting had ik een vlotte rit achter de wielen. Altijd fun daar in Woensdrecht aan het einde van de wereld! Thuis snel onder de douche, van de douche de auto in en het werk daarna ging eens zo vlot vooruit met de gedachte de koninginnenrit niet te hebben moeten missen!

StrammerMax

This content has been locked. You can no longer post any comment.

weeronline

Advertenties

Nieuws & Foto's